ถ้ากิจวัตรแต่ละอย่างในชีวิตคือการต่อสู้

เราก็คงต่อสู้กับสรรพสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่ทุกวัน

ต่อสู้ พยายามตั้งใจเรียนหนังสือให้จบ

จบอนุบาลก็มาติดกับดักในประถม

จบประถมก็เดินตกหลุมมัธยม

จบมัธยมสังคมอาจจะยังไม่ยอมรับก็ต่อมหาลัย

แล้วพอจบปริญญาตรีละ? ในเมื่อทุกคนจบปริญญาตรี วุฒิธรรมดาๆอาจไม่เพียงพอ

ก็ต้องต่อโท และไม่แน่อาจจะเอกในที่สุด

ซึ่งจบไป? ถ้าบ้านไม่มีธุรกิจให้ทำต่อละ? ก็ตกงานรึป่าว?

ถ้าทำงาน ก็ต้องแก่งแย่งกันเพื่อเลื่อนขั้นรึป่าว?

การติดกับดักการศึกษาพวกนี้มีประโยชน์ยังไง?

 

หลายๆครั้งการศึกษาไม่ได้ช่วยอะไรเลย

หลายๆครั้งที่ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานศึกษาที่ดีและมีชื่อเสียงเท่าไหร่

ความรู้ที่ได้มาส่วนใหญ่นั้นก็ถูกลบโดยถาวรทันที หลังออกจากห้องสอบ

สิ่งที่คงเหลืออยู่คือประสบการณ์ที่จำได้ว่าเครียดแค่ไหน

 

เราต่อสู้เพื่อเพียงให้ สังคมยอมรับเราอย่างนั้นหรือ?

เพียงเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นแกะดำที่น่ารังเกียจในฝูงชน

เพียงเพราะเรายังคงแคร์ว่าทุกคนจะมองเรายังไง

 

....................

เอาละ ตอนนี้เรากำลังอยู่ในช่วงสอบ ซึ่ง แล้วมันก็จะผ่านไป

แต่สิ่งหนึ่งที่จะยังคงเป็นที่สงสัยอยู่ตลอดไปคือ อะไรคือสิ่งที่เราเรียนรู้จากการศึกษา

เรามีความคิดต่อต้านการศึกษามาตลอด แต่แน่นอน เพราะเราไม่อยากแปลกแยกจากสังคม

ตอนเด็กๆเราเคยเป็นเด็กเรียนดี จนกระัทั่งวันหนึ่งเราไม่เข้าใจว่าจะติดกับดักสังคมต่อไปเพื่อ?

หลังจากนั้นเราก็เรียนปานกลางในระดับชั้น เพื่อให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

เพื่อให้คนที่เรารัก ครอบครัวเรา ไม่เสียใจ

เพื่อให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับบนโลกใบใหญ่

 

เราอาจจะต้องใช้เวลาอีกหลายปี หรืออีกทั้งชีวิต

เพียงเพื่อที่จะค้นหาว่า "ตลอดชีวิตที่ไม่ได้พักผ่อน ที่ตึงเครียด"

"จริงๆแล้ว เรากำลังต่อสู้กับอะไรอยู่"???????????

????????????????????????????????????

Comment

Comment:

Tweet

สู้กับตัวเองค่ะ

สู้กับความกลัว ความกังวล และความเย่อหยิ่งของตัวเอง

การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ยากเนอะ...

ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน...

...

#12 By In deed on 2010-06-23 14:05

เราว่า ถ้าใช้คำว่าต่อสู้ ก็ต่อสู้กับความคิดเห็นของตัวเองล่ะค่ะ อยู่กับปัจจุบันขณะให้มีสติที่สุด แม้คุณจะจบแค่ประถม แต่สติจะนำพาให้คุณก้าวไปกับโลกได้อย่าง เจ็บปวดน้อยที่สุดและยังสง่างามด้วยความคิดและการกระทำ อีกต่างหาก เพราะฉะนั้นสู้กับตัวเองชนะได้เมื่อใด โลกก็อยู่ในกำมือคุณแน่นอน ไม่เชื่อก็ลองทำดูสิคะbig smile

#11 By ตีรณา on 2010-03-20 20:57

big smile

#10 By จุ๊บจุ๊บจัง on 2010-02-13 10:49

ต่อสู้กับอะไรก็ไม่รู้สินะ

เรียกไม่ถูก

จริงๆต้องบอกว่า

สิ่งที่สู้ด้วยมันไม่มีชื่อให้เรียกมากกว่า

รู้แค่ว่าต้องเจอกับมันต่อไปทุกๆวัน

ทักทายๆนะ
เรายังปฏิเสธไม่ได้ว่าระบบการศึกษาไทยเป็นโรงงานผลิตแกะครับ


...แถมยังเป็นแกะที่ไม่ค่อยจะมีคุณภาพซะด้วยสิ

#8 By pepper on 2010-01-14 03:29

ต่อสู้เพื่อตัวเองแหละ น่าจะถูกนะลูกหวาย
อย่างที่ลูกหวายบอก กิจวัตรประจำวันคือการต่อสู้ ต้องสู้
กับตัวเอง สู้กับคนอื่นตลอดเวลาแหละ จิงๆแล้วไม่มีใคร
อยากจะสู้หรอก แต่ทำไงได้ ถ้าไม่สู้ก็ต้องยอมแพ้
ซึ่งเราอาจจะยอมแพ้ก็ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แต่ถ้าเรายอมแพ้เรื่อยๆไม่คิดจะสู้อะไรเลย มันก็จะทำให้
เราเป็นคนขี้แพ้ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ต้องยอมรับชะตา
กรรมไปตามนั้น จะทำอะไรได้ใช่มั๊ยก็เราไม่อยากสู้
ใครอยากจะข่มเหงเอาชนะยังไงก็เชิญ เราไม่สนใจ
แบบนี้มันจะทำให้เราเป็นคนที่ไม่มีค่าอะไรเลย ก็เหมือน
สัตว์โลกธรรมดาๆที่รอความตายไปวันๆอะ เวลาจะทำ
อะไรมีอุปสรรคนิดหน่อยก็ท้อก็เลิกทำเพราะไม่อยาก
แข่งกับคนอื่น ไม่อยากเครียด ไม่อยากสู้ใคร
การศึกษามันอาจจะไม่ได้ทำให้คนดีขึ้น อันนี้ก็จริง หนำซ้ำยังอาจจะทำให้คนแย่ลงด้วย เพราะคนยิ่งมีความรู้เยอะก็ยิ่งน่ากลัว เพราะโดยสันดานแล้วคนเราเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น เมื่อรู้หลายเรื่องมีหรอจะไม่ใช้เรื่องที่รู้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง โดยการเอาเปรียบคนอื่น ซึ่งมันก็จะทำให้สังคมแย่ลงไปทุกวันๆ แต่มีอย่างนึงที่การศึกษาให้เรา ที่ลูกหวายบอกมาแล้ว "ความเครียด" สิ่งนี้มองอีกมุมนึงก็เป็นประโยชน์มากๆนะ ความเครียดมันมีหลายระดับมาก นับไม่ถ้วนอะ คิดดูตอน สามขวบ จะเริ่มเข้าอนุบาล ก็เริ่มเครียด เพราะสามขวบก็เริ่มรู้เรื่องแล้วเหอะ เนี่ยจะไม่ได้อยู่กับแม่สบายๆอีกแล้วนะต้องไปเรียน เวลาเรียนก็เครียด เพราะเราไม่เคยเจอเนื้อหามาก่อนไม่เคยมีความรู้เรื่องนี้มาเลย อ่านหนังสือก็ยังไม่ออก ก็เลยต้องขยันฝึกฝนไปให้สามารถผ่านระดับอนุบาลไปได้ พอมาถึงประถมเนื้อหายากขึ้นเรื่อยๆก็เครียดเพิ่มขึ้น มัธยม ไปเรื่อย มหาลัย งี้ รู้สึกได้มั๊ย ว่าแต่ละวันๆผ่านไป มีแต่เรื่องเครียดๆเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ในความคิดเรา เราคิดว่านี่แหละที่เราได้จากการศึกษา เพราะเมื่อเราผ่านความเครียดเยอะมากๆๆมาแล้วอ่า พอออกไปใช้ชีวิตจริงจะได้รับอะไรได้หลายๆอย่าง ประมานว่าโห เรื่องเครียดกว่านี้กุก็เจอมาแล้ว เรื่องแค่นี้หรอจิ๊บจ๊อยหว่ะ มันก็เหมือนการฝึกตัวเองอะ ว่าจะทนรับสภาพความกดดันต่างๆได้มากน้อยแค่ใหน ฝึกควบคุมอารมณ์ตัวเองอะไรประมานนั้น
ยิ่งตอนนี้เราเรียนอยู่มหาลัย ยังไม่ได้ออกไปใช้ชีวิตเลย ใครจะไปรู้อนาคตอาจจะมีเรื่องให้เครียดเพิ่มขึ้นมาอีกเยอะแยะ อาจจะเครียดยิ่งกว่าตอนเรียนมหาลัยหลายเท่า แต่เราก็ได้รับการฝึกมาให้อดทนต่าความเครียดตั้งแต่อนุบาลแล้ว ก็คงไม่มีปัญหาอะไรมาก ถ้าจะผ่านความเครียดระดับสูงขึ้นไปอีก อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ ชีวิตมันเพิ่งเริ่ม ต้องเจออะไรๆอีกเยอะแยะ รับประกันได้ สังคมจิงๆมันโหดร้าย และไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ถ้ามีใครแย้งว่าสามารถหลีกหนีได้ ก็มาบอกด้วยนะว่าทำยังไง อยากทำเหมือนกัน แต่เราว่าตราบใดที่ยังเป็นมนุษย์มีชีวิตอยู่บนโลก มันไม่มีทางหนีได้หรอก นอกจากจะหนีไปอยู่คนเดวในป่าไม่ต้องเจอใคร ไม่ต้องคุยกับใคร ถ้ายังงั้นเราก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์โลกอย่างที่บอกไป
ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้ หนีไม่พ้นอยู่ดี ทำใจให้ไม่เครียด
แจ่มใสตลอดเวลา แล้วอะไรก็ทำให้เราเครียดไม่ได้

ปล. เขียนมั่วๆ 555 หัดเขียนครั้งแรก ติชมได้ๆๆ

#7 By MOoMOo!!! on 2009-11-01 11:41

จามได้ดิ๊ ^^

เค้ากะลัง หัดเล่น Friend for sale ใน Facebook อยุอะ

ว่างๆมาซื้อบ้างน๊าาา ^^

#6 By GigaFlash on 2009-10-10 19:40

ใช่ๆๆ
ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆๆ

#5 By เกาเฟยเอ๋อ* on 2009-10-09 17:11

ชีวิตคือการต่อสู้ ค่ะ สู้สู้confused smile

#4 By Nooplemonic on 2009-10-08 19:02

..สำหรับผมจะไม่ค่อยแคร์สังคมเท่าไหร่ครับ (รู้ตัวเองนะว่าเป็นคนตรง..คุยกับคนอื่นลำบาก)...แต่ก็นั่นแหละ...มนุษย์ทุกคนน่าจะมีอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 70 - 80 ปี...จากนั้นก็ Bye-Bye จากโลกเบี้ยวๆใบนี้กันแล้ว...จะเอาอะไรกันมากมาย..จะไปคิดอะไรให้วุ่นวาย...แค่หลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม..แล้วตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองยังมีลมหายใจอยู่...สำหรับผมคิดว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ...

..สำหรับท่านเจ้าของบล๊อก ทำใจอย่างผมไว้บ้างก็น่าจะดีนะครับ...ทุกข์สุขอยู่ที่ใจ...ปล่อยวางทุกอย่างไปกับสายลม...big smile

#3 By นิลกาฬ on 2009-10-08 18:03

ต่อสู้กับความจริงครับ

โลกทุกวันมันเป็นแบบนี้แหละ(มั้ง)

และหลายชีวิตที่กำลังต่อสู้ร่วมกับเรา แม้ว่าสักวันเขาจะมาต่อสู้กับเราก็ตาม

แต่เราเลือกที่จะหาความสุขมาแทนที่ความเครียดได้ ไม่ถึงกับมากกว่าความเครียด แต่ก็ทำให้ชีวิตมีความสุขเล็กๆน้อยๆได้เช่นกัน

วันหนึ่งเราก็คงอยากจะกินข้าวไข่เจียวหอมๆร้อนๆ ทั้งๆที่เรารู้ว่าสารอาหารมันไม่ครบ5หมู่

แต่เราก็กินไข่เจียวทุกวันไม่ได้เพราะเราจำเป็นต้องกินให้ครบ5หมู่

ไข่เจียวก็เหมือนความสุขที่จะเอามาคลายเครียดนะแหละครับ

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเมืองไทยต้องมีทั้ง สายวิทย์(เหตุผล) และสายศิลป์(จินตนาการ)

ไม่รุ้เกี่ยวกับเปล่า แพร่มซะเยอะเลย

ไปดีกว่า อิอิsad smile

#2 By PICK on 2009-10-08 17:58

สำหรับเรา คงไปสู้ใครเค้าไม่ได้
เพราะขนาดตัวเอง เรายังแพ้เลย

#1 By ไดโนพรุน on 2009-10-08 17:44